O KONFERENCJI
Nadbałtyckie Centrum Kultury jest inicjatorem projektu „KULTURA – PODAJ DALEJ”, który ma na celu rozwinięcie współpracy między sektorem edukacji (szkolnictwa) i kultury oraz umożliwienie aktywnego uczestnictwa w kulturze jak najszerszej społeczności – począwszy od dzieci przedszkolnych po ludzi w podeszłym wieku.
Tło projektu
• Znaczący spadek osób korzystających z oferty kulturalnej proponowanej przez instytucje kultury, takie jak filharmonie, teatry, muzea spowodowany jest zaniedbaniami w edukacji kulturalnej zarówno dzieci jak i ludzi dorosłych i zastąpieniu jej niską kulturą masową. Wiele krajów Europy, w tym państwa nordyckie, od dawna dostrzegają, jak ważne jest dla wszechstronnego rozwoju człowieka obcowanie z kulturą wysoką, a przede wszystkim aktywne uczestnictwo w kulturze pobudzające kreatywność, rozwijające ekspresję, wyobraźnię.
• Interdyscyplinarne działania artystyczne profesjonalnych twórców stawiają wysoki próg odbiorcom, którzy coraz dotkliwiej odczuwają braki w edukacji artystycznej nie pozwalające w pełni odbierać sztuki.
• Oferta kulturalna, szczególnie edukacyjna wciąż jest mało zróżnicowana, nie obejmuje wszystkich grup społecznych (na przykład ludzi dorosłych, w podeszłym wieku). Kultura i sztuka kojarzy nam się wyłącznie z czymś elitarnym, niedostępnym, przeznaczonym dla ludzi dobrze sytuowanych. Braku dostępności kultury doznają przede wszystkim osoby zamieszkujące obszary położone poza dużymi aglomeracji miejskimi. Nie brak jednak i takich osób, u których nie rozbudzona potrzeba obcowania z kulturą i uczestniczenia w niej zubaża postrzeganie świata, sprowadzając czynności dnia codziennego do typowych zachowań egzystencjonalnych.
• Upada nie tylko kultura społeczeństwa, ale także kultura lokalna, regionalna, narodowa, decydująca o naszej tożsamości, przynależności do Małych Ojczyzn i państwowości.
• Słabo rozwinięta infrastruktura kultury na obszarach umiejscowionych poza dużymi miastami, niedostosowane programy edukacyjne z zakresu kultury do rzeczywistych potrzeb, brak wartościowej oferty kulturalnej oraz często niskie kompetencje osób tam działających forsujących niską kulturę masową prowadzi do niedostosowania społecznego, którego przejawem jest brak kreatywności, twórczego podejścia do życia, twórczego myślenia, zaradności, zaburzeń w wyrażaniu emocji;
• Słabo rozwinięta informacja na temat oferty kulturalnej powoduje, że duże miasta stają się enklawą kultury, często za sprawą mediów, które tworzą lokalne dodatki kolportowane na obszarze dużych miast. Wpływ na sytuację ma także wciąż niska dostępność internetu na obszarach poza miejskich spowodowana m.in. brakiem rozwiniętych sieci (wykluczenie cyfrowe);
• Wciąż brak jest łatwo dostępnych instrumentów finansowych sprzyjających szerzeniu kultury wysokiej i edukacji kulturalnej oraz odpowiednio przygotowanej kadry do konsumpcji środków z programów europejskich na wyrównanie szans w dostępie do kultury i rozwijaniu kompetencji kluczowych (m.in. działalności artystycznej). Szkoły nie przewidują w strukturze zatrudniania osób zdobywających pieniądze na tego typu działalność, a gminy obciążone są programami poprawiającymi infrastrukturę, traktując kulturę jako coś mało wartościowego, o niskim oddziaływaniu społecznym;
• Brak współpracy między podmiotami kultury i szkolnictwem, programy edukacyjne tworzone są dla niewielkich grup odbiorców, wysokie ceny biletów odstraszają potencjalnych uczestników, szczególnych tych, którzy korzystają z takich środków komunikacji jak autokar. Instytucje rzadko kiedy tworzą programy „mobilne”, które pozwoliłyby objąć obszarem działania większą liczbę dzieci, młodzieży czy osób dorosłych.
• Wciąż panuje przekonanie, że edukacją artystyczną powinny być objęte osoby, które zamierzają związać się ze sztuką zawodowo (słabo rozwinięty amatorski ruch artystyczny). Edukacja artystyczna dorosłych osób praktycznie nie istnieje ze względu na brak infrastruktury.
• Szkoły artystyczne pozostające pod egidą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego rzadko współpracują z lokalnymi, regionalnymi władzami, a działalność na rzecz lokalnej społeczności (w tym edukacyjna) ma charakter marginalny.
Jak przeciwdziałać temu stanowi rzeczy? W jaki sposób stymulować aktywność kulturalną i twórczość artystyczną i współtworzyć regionalną kulturę i przywrócić właściwą wartość kulturze narodowej?
W jaki sposób instytucje kultury mogą włączyć się w nurt edukacyjny, aby objąć aktywnym procesem twórczym wszystkie generacje? W jaki sposób tworzyć programy kulturalne, aby były one interesujące dla różnych grup społecznych? Jak umożliwić odbiór kultury wysokiej dzieciom, młodzieży i osobom dorosłym zamieszkałym na obszarach małych miast i wsi?
Tło projektu
• Znaczący spadek osób korzystających z oferty kulturalnej proponowanej przez instytucje kultury, takie jak filharmonie, teatry, muzea spowodowany jest zaniedbaniami w edukacji kulturalnej zarówno dzieci jak i ludzi dorosłych i zastąpieniu jej niską kulturą masową. Wiele krajów Europy, w tym państwa nordyckie, od dawna dostrzegają, jak ważne jest dla wszechstronnego rozwoju człowieka obcowanie z kulturą wysoką, a przede wszystkim aktywne uczestnictwo w kulturze pobudzające kreatywność, rozwijające ekspresję, wyobraźnię.
• Interdyscyplinarne działania artystyczne profesjonalnych twórców stawiają wysoki próg odbiorcom, którzy coraz dotkliwiej odczuwają braki w edukacji artystycznej nie pozwalające w pełni odbierać sztuki.
• Oferta kulturalna, szczególnie edukacyjna wciąż jest mało zróżnicowana, nie obejmuje wszystkich grup społecznych (na przykład ludzi dorosłych, w podeszłym wieku). Kultura i sztuka kojarzy nam się wyłącznie z czymś elitarnym, niedostępnym, przeznaczonym dla ludzi dobrze sytuowanych. Braku dostępności kultury doznają przede wszystkim osoby zamieszkujące obszary położone poza dużymi aglomeracji miejskimi. Nie brak jednak i takich osób, u których nie rozbudzona potrzeba obcowania z kulturą i uczestniczenia w niej zubaża postrzeganie świata, sprowadzając czynności dnia codziennego do typowych zachowań egzystencjonalnych.
• Upada nie tylko kultura społeczeństwa, ale także kultura lokalna, regionalna, narodowa, decydująca o naszej tożsamości, przynależności do Małych Ojczyzn i państwowości.
• Słabo rozwinięta infrastruktura kultury na obszarach umiejscowionych poza dużymi miastami, niedostosowane programy edukacyjne z zakresu kultury do rzeczywistych potrzeb, brak wartościowej oferty kulturalnej oraz często niskie kompetencje osób tam działających forsujących niską kulturę masową prowadzi do niedostosowania społecznego, którego przejawem jest brak kreatywności, twórczego podejścia do życia, twórczego myślenia, zaradności, zaburzeń w wyrażaniu emocji;
• Słabo rozwinięta informacja na temat oferty kulturalnej powoduje, że duże miasta stają się enklawą kultury, często za sprawą mediów, które tworzą lokalne dodatki kolportowane na obszarze dużych miast. Wpływ na sytuację ma także wciąż niska dostępność internetu na obszarach poza miejskich spowodowana m.in. brakiem rozwiniętych sieci (wykluczenie cyfrowe);
• Wciąż brak jest łatwo dostępnych instrumentów finansowych sprzyjających szerzeniu kultury wysokiej i edukacji kulturalnej oraz odpowiednio przygotowanej kadry do konsumpcji środków z programów europejskich na wyrównanie szans w dostępie do kultury i rozwijaniu kompetencji kluczowych (m.in. działalności artystycznej). Szkoły nie przewidują w strukturze zatrudniania osób zdobywających pieniądze na tego typu działalność, a gminy obciążone są programami poprawiającymi infrastrukturę, traktując kulturę jako coś mało wartościowego, o niskim oddziaływaniu społecznym;
• Brak współpracy między podmiotami kultury i szkolnictwem, programy edukacyjne tworzone są dla niewielkich grup odbiorców, wysokie ceny biletów odstraszają potencjalnych uczestników, szczególnych tych, którzy korzystają z takich środków komunikacji jak autokar. Instytucje rzadko kiedy tworzą programy „mobilne”, które pozwoliłyby objąć obszarem działania większą liczbę dzieci, młodzieży czy osób dorosłych.
• Wciąż panuje przekonanie, że edukacją artystyczną powinny być objęte osoby, które zamierzają związać się ze sztuką zawodowo (słabo rozwinięty amatorski ruch artystyczny). Edukacja artystyczna dorosłych osób praktycznie nie istnieje ze względu na brak infrastruktury.
• Szkoły artystyczne pozostające pod egidą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego rzadko współpracują z lokalnymi, regionalnymi władzami, a działalność na rzecz lokalnej społeczności (w tym edukacyjna) ma charakter marginalny.
Jak przeciwdziałać temu stanowi rzeczy? W jaki sposób stymulować aktywność kulturalną i twórczość artystyczną i współtworzyć regionalną kulturę i przywrócić właściwą wartość kulturze narodowej?
W jaki sposób instytucje kultury mogą włączyć się w nurt edukacyjny, aby objąć aktywnym procesem twórczym wszystkie generacje? W jaki sposób tworzyć programy kulturalne, aby były one interesujące dla różnych grup społecznych? Jak umożliwić odbiór kultury wysokiej dzieciom, młodzieży i osobom dorosłym zamieszkałym na obszarach małych miast i wsi?